40-dagenmeditatie 40-dagenmeditatie
Winter buiten en winter in ons hart

Het begin van de veertigdagentijd betekent voor mij ook een beetje het begin van het einde van de winter. Als de veertigdagentijd van start gaat dan is het vaak nog winter en koud. Zelf volg ik vaak de zogenaamde ‘vastenmaaltijden’ in de kerk in Zuidlaren. Een korte, vaste liturgie met in het midden van de liturgie een sobere maaltijd die bestaat uit brood, water en thee. Als dat weer van start gaat loop ik de eerste keer in de schemering de kerk in, en loop ik nadien het donker in. Maar naar mate de weken vorderen valt mij altijd op hoe licht het wordt. En de laatste twee keer loop ik na de vastenmaaltijd het licht in, omdat de zon hoger aan de hemel is komen te staan. Ik vind dat altijd een hoopvol beeld. En doordat het lichter wordt zie ik ook het eerste nieuwe leven uit de grond ontkiemen. 
Maar voor nu moeten we het doen met de koude en met het donker. Letterlijk. Maar ook in ons persoonlijke leven kan het koud en donker zijn. We kunnen in de winter van ons leven verkeren. Misschien omdat we ouder zijn en het einde van het leven dichterbij komt.

  

Maar als je jong bent, en je maakt iets ingrijpends mee, kan het ook voelen als winter. Je kan je koud voelen omdat je geen grip hebt op wat je mee maakt. Het is donker om je heen omdat het duister sterker lijkt dan het licht. 
Als het winter is in ons leven, willen we zo snel mogelijk terug naar het voorjaar, of misschien nog liever naar de zomer. Maar soms lukt dat pas als we stil blijven staan in onze eigen wintertijd. Om onze tranen de vrije loop te laten en aandacht te schenken aan wat ons overkomt. Hoe moeilijk het soms ook is omdat aan te raken, stil blijven staan bij onze eigen winter helpt ons uiteindelijk om weer naar het licht toe te gaan.
In deze veertigdagentijd gaan we ook van donker naar licht. Onze liturgie is sober en de dagen zijn nog kort. Maar we weten dat het niet meer lang zal duren voordat het licht het donker zal overspoelen. Want we zijn samen onderweg naar het voorjaar, naar het nieuwe leven. Het nieuwe leven dat ontkiemt in de natuur, maar we zijn ook onderweg naar het nieuwe leven dat we vieren met Pasen. 

Aline Sikkema, kerkelijk werker PKN Bedum
 
Gebed in de winter

in mijn winter
barmhartige God
wees mijn warme deken bij het haardvuur
warm mijn koude botten
troost mijn uitgeputte ziel

In mijn winter
sterke Rots,
wees de voedende bron die mij doet groeien
sterk mijn fundament in deze tijd van herbronnen
draag mij in mijn slaap

In mijn winter
zachte Geest
wees de knispering van verse sneeuw onder mijn voeten
verkwik mijn koude wangen met een warme bries
fluister lieve woorden, heel zachtjes mijn naam.

In mijn winter
lieve Jezus
wees het licht in mijn duister
wijs de weg waar ik die niet meer zie
help mij te voelen dat U nabij bent
pak mijn hand wandel naast mij in het donkere bos.

In mijn winter, wees nabij
(Bron:2024, p 19)
terug